Home > greece, opinion, politics > Νέα άφθαρτα πρόσωπα? Ναι για να φθαρούν

Νέα άφθαρτα πρόσωπα? Ναι για να φθαρούν


Του Τάσου Ανθούλια

Τον τελευταίο καιρό πολύς κόσμος, αγανακτισμένος με τους πολιτικούς (και βάζοντάς τους όλους στο ίδιο τσουβάλι), φωνάζει πως θέλει νέα, άφθαρτα πρόσωπα στην πολιτική. Ας συζητήσουμε λίγο αυτό το θέμα που είναι, φυσικά, πολύ σοβαρό.

Καταρχάς τι θα πει άφθαρτα πρόσωπα;Εκείνα που μέχρι τώρα δεν έχουν ασχοληθεί με την πολιτική; Η πρώτη απάντηση που πρέπει να δώσουμε είναι στο ερώτημα: Γιατί μέχρι τώρα δεν είχαν ασχοληθεί με την πολιτική; Δεν τους ενδιέφερε μέχρι τώρα πού πάμε και πού θα καταλήξουμε; Παρακολουθούσαν την τηλεόρασή τους από τον καναπέ; Ασχολούνταν αποκλειστικά με την προσωπική τους καριέρα και οικονομική ανέλιξη, χρησιμοποιώντας ενδεχομένως και τις ευκαιρίες που τους πρόσφερε το σύστημα που τώρα καταγγέλλουν; Δεν μπορούσαν να κάνουν κάποιες παρεμβάσεις στον επαγγελματικό τους χώρο, σε διάφορα μέσα ενημέρωσης κλπ.; Ξαφνικά είδαν την κρίση της κοινωνίας μας; Δηλαδή δεν είχαν μέχρι τώρα οργανωμένη πολιτική σκέψη; Ερωτήματα που ζητούν λογικές απαντήσεις. Ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν από τα “άφθαρτα” πρόσωπα.

Η συμμετοχή στην πολιτική ζωή του τόπου οφείλει να είναι ενεργητική, όχι μόνο όταν νομίζουμε πως μπορούμε να “βγούμε στον αφρό”. Στα δύσκολα φαίνεται η αξία μας και οι προθέσεις μας. Όταν ρισκάρουμε τη δική μας ζωή (και ευημερία) για το καλό του συνόλου που υποτίθεται πως μας ενδιαφέρει. Η συμμετοχή στην πολιτική ζωή ενός τόπου γίνεται με αγώνα μέσα στα κόμματα, όχι εκτός και αφ’ υψηλού (απ’ έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες). Όπως είχε πει (πολύ σωστά) και ο Βίλλυ Μπραντ, “πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού” – οι ουτοπίες απλώς επιτρέπουν στους χειρότερους να έχουν την εξουσία. Και, όπως όλα στη ζωή μας είναι σχετικά και όχι απόλυτα, έτσι και στην πολιτική δεν μιλάμε με όρους “άσπρο-μαύρο”, αλλά με διαβαθμίσεις του γκρίζου. Σκεφτείτε, για μια στιγμή, τους προσωπικούς σας φίλους – τους ξεχωρίζετε με το “άσπρο-μαύρο”;

Το επόμενο ερώτημα είναι “ποιος θα ψηφίσει νέα, άγνωστα στο ευρύ κοινό, πρόσωπα;”. Είναι φανερό πως, επειδή τα “νέα, άφθαρτα πρόσωπα” δεν είχαν ασχοληθεί μέχρι τώρα με την πολιτική, δεν ξέρουν πώς έχει μάθει να ψηφίζει ο κόσμος. Δεν είδαν καν πως, στις τελευταίες δημοτικές εκλογές της Αθήνας, πρώτος με διπλάσιους σταυρούς από τον δεύτερο ήταν ο κ. Ψινάκης. Και πόσοι ψήφισαν για Νομάρχη στη Θεσσαλονίκη τον κ. Ψωμιάδη. Όσον αφορά τα νέα κόμματα (που δημιουργούνται από άγνωστους στον πολύ κόσμο) ας ρωτήσουν τους γνωστούς κυρίους Στεφανόπουλο, Σαμαρά και Αβραμόπουλο για να μάθουν…

Αλλά το ουσιαστικό θέμα είναι άλλο. Επειδή, μέχρι τώρα, δεν έχουμε ασχοληθεί σοβαρά με την πολιτική (αφού είχαμε αναπαυθεί στα καλά που μας έδινε το πάρτι), δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως το πρόβλημά μας δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά οι θεσμοί. Το καλύτερο πρόσωπο να βάλουμε σε αυτούς τους θεσμούς, μέσα σε λίγο διάστημα θα διαφθαρεί. Πολύ συχνά, όλοι λέμε πως όταν οι Έλληνες πάνε στα άλλα αναπτυγμένα κράτη προοδεύουν και ξεχωρίζουν. Γιατί; Προφανώς γιατί εκεί υπάρχουν άλλοι θεσμοί και όχι γιατί είμαστε οι πιο έξυπνοι, αφού αυτό δεν το δείχνουμε στην πατρίδα μας.

Επομένως, το πρόβλημα είναι η αλλαγή των θεσμών. Αλλά οι νέοι, άφθαρτοι έχουν τις ίδιες απόψεις για το ποιες πρέπει να είναι αυτές οι αλλαγές (πέρα από τις προσωπικές τους φιλοδοξίες); Ασφαλώς όχι. Και μπορείτε αυτό να το διαπιστώσετε κι εσείς αν διαβάσετε προσεκτικά τι λένε. Πολλές φορές ακούμε πως πρέπει οι πολιτικοί «να αγνοήσουν το πολιτικό κόστος» – μεγάλη ανοησία. Σε μια δημοκρατία δεν αποφασίζεις κάτι ενάντια στην πλειοψηφία (εκτός κι αν δεν σκέφτεσαι τη δημοκρατία, αλλά μια «καλή» δικτατορία). Σε μια δημοκρατία πρώτα πείθεις την πλειοψηφία.

Ένα μεγάλο ερώτημα είναι αν ανάμεσα στους υπάρχοντες πολιτικούς (χωρίς ισοπεδωτική λογική) υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να προσφέρουν στην αλλαγή των θεσμών – και να τους ξεχωρίσουμε. Θα αναφέρω επίτηδες ένα παράδειγμα για ένα πρόσωπο, με το οποίο είμαι τελείως αντίθετος πολιτικά (και δεν μου αρέσει και ως άνθρωπος): την κυρία Διαμαντοπούλου. Τόλμησε να προχωρήσει σε μια πολύ σημαντική αλλαγή στους θεσμούς των πανεπιστημίων – μια τομή τεράστιας σημασίας για το μέλλον μας. Σε σύγκρουση με την κατεστημένη εξουσία των ΑΕΙ, αλλά χωρίς να είναι σε σύγκρουση με την κοινή γνώμη.

Και υπάρχουν αρκετοί πολιτικοί σε όλα τα κόμματα (εκτός ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) που θα μπορούσαν, με τη δική μας στήριξη, να προχωρήσουν σιγά-σιγά (τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη) στη θετική αλλαγή των θεσμών. Ξέρουμε να τους ξεχωρίσουμε, αφού ξεπεράσουμε την παραπλανητική άποψη ότι ψηφίζουμε κυρίως κόμμα και όχι πρόσωπα; Τα πρόσωπα είναι εκείνα που καθορίζουν την πολιτική και όχι οι σαχλαμάρες των διακηρύξεων και των προγραμμάτων των κομμάτων (που δεν τα διαβάζει κανείς, αφού δεν πρόκειται να εφαρμοστούν).

Για παράδειγμα, όταν κάποιος ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, θα σταυρώσει τον κ. Μόσιαλο ή τον κ. Ρέππα; Όταν κάποιος ψηφίζει ΝΔ, θα σταυρώσει τον κ. Χατζηδάκη ή τον κ. Αβραμόπουλο; Όταν κάποιος ψηφίζει τη ΔΗΜΑΡ, θα σταυρώσει εκείνους που έλεγαν πως πρέπει να στηριχτεί η κυβέρνηση Παπαδήμου ή εκείνους που έσυραν τον κ. Κουβέλη να μην ψηφίσει αυτή την κυβέρνηση; Όταν κάποιος ψηφίζει τη Δημοκρατική Συμμαχία θα ψήφιζε τον κ. Κιλτίδη που προσχώρησε στον Καρατζαφέρη γιατί έτσι θεώρησε πως εκεί είχε πιο σίγουρη τη βουλευτική έδρα; Αυτό θα κρίνει το μέλλον του τόπου μας. Όλα τα άλλα είναι απλώς δικαιολογίες – για να μπορούμε μετά να διαμαρτυρόμαστε.

Φυσικά, δεν είμαι καθόλου αντίθετος στη συμμετοχή νέων ανθρώπων (και την ανανέωση) στην πολιτική ζωή (είναι εντελώς αναγκαίες). Αλλά θα πρέπει πρώτα να τους κρίνω από τα έργα τους κι όχι από τις λεκτικές διακηρύξεις τους. Έχω ακούσει στη ζωή μου πολλά λόγια που δεν έγιναν πράξη – κι αυτό που με ενδιαφέρει (και είναι το δύσκολο) είναι η πράξη και όχι οι υποτιθέμενα καλές προθέσεις (δηλαδή η γελοιότητα της λεγόμενης «πολιτικής βούλησης» – που σημαίνει θέλω αλλά δεν μπορώ).

Υ.Γ. Ξέρω πως θα έχω πολλά αρνητικά σχόλια σε αυτή τη Σημείωσή μου. Ξέρω πως είναι (για πολλούς) προκλητική. Δεν πειράζει, το έχω συνηθίσει τόσα χρόνια. Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούμε με λογική – ποιος μας την έμαθε μέχρι τώρα και ποιον θέλουμε να ακούσουμε όταν μιλά με λογική;). Πιστεύω, όμως, πως πρέπει να τολμήσουμε αν θέλουμε πραγματικά το καλό αυτού του τόπου – ανεξάρτητα από τις (προσωρινές) αντιδράσεις.

Κι εξάλλου εγώ δεν είμαι πολιτικός και δεν πρόκειται να σας ζητήσω να με ψηφίσετε…

Advertisements
Categories: greece, opinion, politics Tags: , ,
  1. jc
    January 8, 2012 at 11:52 am

    Εγώ είμαι με τον Νότη τον Μηταράκη που έχει τελειώσει και INSEAD

  2. Άρης Ζαμπουρίδης
    January 8, 2012 at 1:10 pm

    Αν και δεν συμφωνώ,την αποδέχομαι σαν μία άλλη καλά στοιχειοθετημένη άποψη. Λέω ΝΑΙ σε άφθαρτους, με επιτυχημένη σταδιοδρομία, εκτός νομεκλατούρας ανθρώπους, για να αλλάξουν τους θεσμούς, γιατί οι υπάρχοντες και δεν μπορούν, αλλά και δεν θέλουν, γιατί είναι δημιουργήματα των υπαρχόντων θεσμών.

  3. Freeman
    January 8, 2012 at 1:52 pm

    Συμφωνώ με τον κύριο Ανθούλια. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι θεσμών και οχι προσώπων. Ακόμα και να εξαφανιστούν οι σημερινοί πολιτικοί δια μαγείας και μπουν νέα πρόσωπα, άμα δεν αλλάξουν οι θεσμοί η διαφθορά θα συνεχίσει να υπάρχει. Και υπάρχουν πολλά ισχυρά συντεχνιακά και κρατικοδίαιτα συμφέροντα ακόμα που δεν επιθυμούν με τίποτα την αλλαγή των θεσμών.

    Γι’ αυτό τα κριτήρια της ψήφου μας θα πρέπει να είναι προς άτομα που επιθυμούν την αλλαγή αυτών των θεσμών.

  4. Truth
    January 9, 2012 at 4:08 pm

    Ποια είναι τα πρόσωπα που πρέπει να εμπιστευτούμε ? Μήπως η Ντόρα ????

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: